Jutro lot w chmurach...

Znowu problem z fotami.i znowu piękny tekst z nimi uleciał w kosmos.

Zatem krótko, południowa ścian Lhotse w stylu alpejskim plus ME. Wpada sąsiad, wypijamy po dwa kieliszeczku "tego no", jutro zaproszenie na kolację.
Tak, że pojadę do domu w poniedziałek.

Koniec misji.

I wiecie co...?
Coś, co ludzie pokroju Fazencjusza zrobili by w dwa, najdalej trzy dni, co ja robiłem dni 10. Bo padało, bo fizycznie wydechłem...
Ale... zrobiłem.
I jestem z siebie kurwa dumny.
Ba... Potrafiłem relatywnie pomóc synowi sąsiada, fikając po dachu z blachą czego nie mógł zrobić ojciec, mój rówieśnik, bo ma lęk wysokości.
I teraz ten ojciec już się tak że mnie "nie śmieje".

Wpada super sąsiad, którego częstuję bimberkiem, i mówi bez cienia żadnej krytyki:
- Aaaa... Sobie powolutku to wyremontujesz i będzie fajnie...
Widzi, co zrobiłem z szopą.
Fajny, sąsiedzki entuzjazm. Cieszymy się...
O dziwo nikt się nie śmieje.

Ale jaki dumny jesteś, że dałeś radę tego nie kupisz :)

To nas buduje od dziecka.
Pozwól mu budować, nie krytykuj, wspieraj. Im bardziej się dziecko upiera przy swojej koncepcji, tym bardziej wspieraj. Jak się wynik spierdoli z oczekiwaniem, zostaw ocenę dziecku. Dalej wspieraj.
Ale trzymaj się zasad. O tych informuj szkraba. Spierdoli, niech ponosi konsekwencje. Ty go dalej wspierasz ale on płaci.

Niestety... Nie pogodzę na dzisiaj terenu z kimś, kto mi pierdoli, że jego komfort to 24st.
Nie pogodzę się z kimś, który znając warunki, stawia własne.
- Wykąpie się dopiero wtedy, kiedy będzie ciepła woda.
I takie warunki stawia mi gość, który dzięki mnie znalazł się w okolicznościach, którę przeczą temu, co dzisiaj artykułuje?
No więc chuj mu w dupę.

Taki tu miałem przypadek.
Coś kurwa niewiarygodnego ale fakt.
No cóż, taki ten świat jest.
Ludzi zawsze poznajemy po czynach a nie deklaracjach.

Dobra rada

Konwersuję ze Strażnikiem Domowym.
Nauczyciel, który bierze nadgodziny, zapierdala na 1,5 etatu, by wesprzeć nasz budżet.
Państwo zajebali jej z pensji 3000zł ekstra. Za to, że zapierdalała, brała nadgodziny...
A ja tu sobie dach składam na luzie do kupy...

Zdzwaniami się, babcia z wnukami akurat. Kacper;
- Dziadek! A zobaczymy się na Święta?!

Bo w tym państwie te pół etatu lub wielokrotność po godzinach robi się na czarno.

Pogoda nostalgiczna.
Słońce widziałem tylko przez kilka minut w ostatnich trzech tygodniach. Dzisiaj porządki, potnę trochę opału na zapas. Jutro do poludnia jeszcze kilka prac przy stodole i wio do domu.
Po drodze zajadę do sąsiada po kantówki i z nich dotnę piłą japońską elementy do konstrukcji makiety "mojej" stodoły. Wydłutuję czopy, zamki itp. Taka zabawa na zimowe wieczory. Potem złożymy całość jak klocki LEGO z wnukami.



Nabytych umiejętności nikt ci nie zabierze...

Ostatni zasyp w tym roku.
Jeszcze kilka wkrętów, szybkie pakowanie majdanu i kierunek zachód. Tam musi być jakaś cywilizacja.